5 augustus. Ik heb maar een woord nodig

Vandaag in een woord? Beer! Dat is het belangrijkste wat we gezien hebben, kostte het meeste tijd en was zeker een van de meer memorabele momenten van deze vakantie.

Beren!

Om die beer te zien was het noodzakelijk ons vanmorgen eerst in lieslaarzen te hijsen. Gelukkig hadden ze die in allerlei maten en had onze piloot Charlie voor ondergetekende zelfs een waadbroek (zo'n broek met neopreen sokken waardoor ik helemaal droog bleef) in de juiste maat. Daarna hesen we onszelf de kleine chessna in, op weg naar de baai. Charlie had voor mij de beste manier om van mijn vliegangst af te komen: ik heb het grootste gedeelte van de reis het toestel zelf mogen besturen...

Mamabeer trekt zich niets aan van het feit dat wij met dat vliegtuig terug willen. En dat zij in de weg staat. 

Net voor de landing zag ik al een paar kleine beestjes spelen op het strand. Dacht ik. Want bij nader inzien bleken het toch al beren te zijn. Vervolgens ontdekten we het voordeel van zo'n watervliegtuig:  Dat het landt op het water. Dankzij de lieslaarzen konden wij dan in het water uitstappen en richting het droogvallende land gaan wandelen. Het vliegtuig kwam droog te staan, zoals bij ons de boten op het wad, en wij konden op zoek naar beren.

Het mag geen verrassing zijn dat we die ook hebben gevonden. Grote beren, kleine beren, beren die meer zwart waren en beren die meer bruinkleurig waren. Beren voor onze neus en ook, verrassing, beren die ons van achteren benaderden. Waarop Carlijn alsnog in de berenstress schoot, maar ook deze beer was alleen maar nieuwsgierig en wilde vissen vangen. We zagen beren waarbij we ons eerst klein maakten om ze te laten weten dat we niets kwaads in de zin hadden en beren waarbij we groot bleven om datzelfde te laten zien. Gelukkig snapte de gids/piloot zelf heel goed wanneer hij wat moest doen.
Natuurlijk zagen we mannetjes- en vrouwtjesberen en, uiteindelijk, een moederbeer met twee jong. Die zich behoorlijk vrij voelden en ervoor zorgden dat we met een flinke omweg naar het vliegtuig zijn terug gelopen.

Eigenlijk heb ik al te veel gezegd. Ik denk dat de foto's voor zich spreken. Wij zijn in elk geval helemaal vol met indrukken en hangen daarom nu wat onderuit om ze op ons te laten inwerken.
PS: wil je mij bereiken? Stuur dan Bart een sms of app. Mijn telefoon heeft eerder vandaag de geest gegeven...

4 augustus. Eten bij Libbie

Vandaag was de eerste verplaatsingsdag. Tijd om op tijd op te staan, alle spullen in de auto te proppen en op weg. Inclusief alle stekkers, boeken, vieze was en oh ja, de borstel mocht ook nog mee verder. Gelukkig is onze Chevrolet Traverse groot genoeg voor alle kleding de complete watervoorraad en al het eten, dus met een volle bak konden we beginnen aan de lange route richting Homer.

Ja, na de oma foto, is dit de opa foto. Zo ziet de Chevy Traverse er voor ons uit. 

Al snel hadden we een paar mooie uitzichtpunten. Zoals Potter Marsh - waarbij Marsh blijkt te staan voor moeras en niet de achternaam van een of andere ranger. De aanwezige rangers wezen ons een dode boom aan, met daarin (zonder telelens) niet meer dan een wit vlekje, met lens ineens een boom met daarin 2 prachtige Bald Eagles. 

Zie je hem? Op een tak in het midden zit een bald eagle

Tijd om verder te rijden. De weg naar Homer voert, lekker makkelijk, over de AK1. Inderdaad een van de weinige snelwegen in Alaska over het zogenaamde Kenai schiereiland. Onderweg nog een keer stoppen om te zien of we beluga walvissen konden vinden (helaas. Die vonden het te warm en bleven lekker water). Verder ging de reis, langs het water van de Turnagain Arm en de verschillende bergen - velen met gletsjers

Een doorkijkje

Bij Cooper's Landing was het lunchtijd bij de minst prestigieuze foodtruck van de US: die van Libbie. Libbie kreeg deze zelfgemaakte truck voor moederdag, omdat de kinderen haar pensionering maar niets vonden. Nu staat ze 6 van de 7 dagen per week ontzettend lekkere rolls te maken, met daarin of pulled pork of 'not-so-hot' hot chicken.  

Na nog een extreem goede bak koffie uit het koffietentje op hetzelfde terrein, was het tijd om de reis te vervolgen. Het was nou eenmaal de bedoeling om de 220 mijl voor het avondeten afgelegd te hebben, en op sommige plekken ging dat nou eenmaal sneller dan elders. Zeker als er aan de weg gewerkt werd, en we vooral achter de zgn. pilotcar moesten blijven. 

Clam Gulch was een mooie plek om weer eens van bestuurder te wisselen. En, we waren er toch, naar het strand te lopen. Dankzij de eb een heel breed strand, waar ook mensen met hun 4X4 overheen reden. Ook als er achter die 4X4 een zelfgemaakte keet (inderdaad, zoals bij ons de bouwvakkers hebben) hangt.  Wij deden het met de benenwagen, en kwamen daarmee tot vlak bij de zee en haar inwoners. Zoals de vis die door de visser naast ons werd binnengehaald. Altijd fijn als man, als je dan ein.de.lijk een vis ophaalt en dan als eerste hoort "off all the fish there are in the ocean, you had to get this little and ugly one!". 

Natuurlijk weten zij wel hoe ze een vis moeten vangen

Clam Gulch, er zijn inderdaad bergen op de achtergrond

Tijd om de laatste 50 mijl af te ronden. Nodig ook, want auto rijden is voor achterbankers niet zo zeer inspannend als wel erg vermoeiend. Gelukkig was het huisje aan het eind van de rit het wachten op de achterbank meer dan waard. Met uitzicht op zee, aangekleed als een echt beachhouse en in het oude pittoreske deel (als je er al van kunt spreken) in Homer. Met bbq! 

Homer Seaside Cottages, The Gypsy House.

3 Augustus. Dat zijn grote...

2 mannen en hun helm

De eerste hele dag in Alaska begon vroeg. Hoewel de meeste van ons goed geslapen hadden, was het om half 8 toch echt al tijd voor ontbijt. Met pannenkoeken, met eitjes uit de tuin van ons appartement. Zo luxe, het leek wel vakantie!

Na een kort verkenningsrondje van de heren, was het tijd om voor de dames fietsen te huren en de Tony Knowles Coastal Trail te gaan fietsen. En dat niet op zomaar een fiets: de fietsen van Jasper en Bart hoorden bij het appartement en die van Bart was een zgn fat tyre fiets. Oftewel: een gewone fiets met hele dikke grote banden. Die het overigens niet alleen op sneeuw en zand goed deden, maar gelukkig ook op een gewoon fietspad.

Een fiets met hele grote banden. En een gewone fiets. 

Een doorkijkje tijdens de fietstocht

De terugweg, na de lunch, was het moment om regelmatig te stoppen. Bijvoorbeeld om een bordje te lezen met informatie over de trail. Of om toch nog even naar het (keien)strand te lopen en een keitje op de zee te keilen in de hoop dat het stuitert. We stopten ook bij het punt waar we, heel bijzonder, de hele grote Mount McKinley konden zien - die zo'n 200 km verderop staat. Maar vooral ook om bij een klein ijstentje bij een speeltuin een hele grote ijs te eten, in de hoop dat het energie op zou leveren.

De oma foto: 2 pubers voor een toren vol met graffiti

Genoeg energie in elk geval om de tocht uit te fietsen en daarna nog een korte wandeling door Anchorage centrum te maken. Waar ze gelukkig een hele grote mall hadden, zodat Carlijn haar hart kon ophalen bij Sephora en Jasper nieuwe schoenen kon aanschaffen. Gelukkig, want de schoenen die hij bij zich had waren blijkbaar toch net iets te klein.

Was het gek dat we toen allemaal een hele grote terugslag kregen? Die alleen met cola, chips, rust en wifi op te lossen was? Want dat was wat we daarop deden. Terug naar het appartement, bijkomen en klaarmaken voor het avond eten. Bij HardRock Cafe vanzelfsprekend, want die hebben ze hier ook!

2 augustus. Daar zijn we dan

De laptop geeft aan dat het maandagochtend kwart voor 7 is. De telefoon zegt dat het hier kwart voor negen is, maar dan op zondagavond. De zon doet alsof het rond zes uur is en wij? wij zijn helemaal onze interne klok kwijt. En dat merk je omdat Bart as we speak een dutje doet, Carlijn nog even haar workout uitvoert en Jasper al naar bed is. 

Maar ja, dat krijg je ervan als je met de tijd meevliegt. In Anchorage is het nou eenmaal 10 uur vroeger dan in Nederland, en het kost ook zo'n 10 a 12 uur om er te komen. Een reis die overigens behoorlijk voorspoedig verliep: eerst naar Reykjavik vliegen. Daar hadden we een korte overstaptijd, inclusief cola, pizza, tosti en WiFi. Dan de lange vlucht richting Anchorage. Zoals elke vlucht was ook deze net een uurtje te lang, maar met een persoonlijk video systeem aan boord en uitzicht op de prachtige natuur van IJsland, Groenland en daarna iets wat op de Noordpool lijkt. (En ja, die natuur deed aan The secret life of Walter Mitty denken)

Het uitzicht over Groenland (met meer ijs dan in Ijsland)

Behalve de koffers (het duurde even voordat ze op de band hun rondjes draaiden) ging ook de rest op de luchthaven van Anchorage behoorlijk voorspoedig. Zeker omdat we een vriendelijk lachende douanebeambte hadden en bij het ophalen van de auto geen enkele vraag kregen over bijverzekeren, upgraden of iets anders. Onze Chevrolet Traverse stond al voor ons te wachten in de parkeergarage, en dat blijkt een prima bak te zijn. Rood, glimmend, airco en 3 USB aansluitingen. Wat wil een mens nog meer...


Inderdaad: wijn, ijs en brood. Dat ontbrak er nog maar aan. Dus vertrokken de dames naar de lokale supermarkt, terwijl de mannen het appartement bewaakten. Om na de extra avondmaaltijd collectief in te storten. Ik ben benieuwd hoe vroeg we morgen allemaal weer wakker zijn!

Milespost? Maaspost!

Iedere Alaska ganger kent de Milespost. En iedere FamilieMaaskenner kent de roadbooks. Ooit begonnen met een paar printjes van webpagina's, als aanvulling op de papieren van SNP. Die overigens te laat arriveerden, kijk maar eens in ons verslag van Salt Lake City. Later groeide dat uit naar het 'blauwe Roodboek', waarmee we in Californie rondreden. 

Alaska vraagt natuurlijk om haar eigen variant. Vandaar dat we deze vakantie op pad gaan met The Maaspost. Dit keer zonder alle liedteksten van U2, aangezien we nu niet op zoek gaan naar iconische fotomomenten!

Nog drie-en-een-halve week

... en de voorbereidingen naderen hun voltooiing. Inmiddels hebben we  allerlei erisboeken klaarliggen zoals de Lonely Planet en de Milepost. 
Verder is iedereen voorzien van bergschoenen, wandelsokken, The North Face Jassen, wandelbroeken en een voorbereiding op een vakantie met minder mooi weer. Dus was het de afgelopen weken heet in Alaska. In Fairbanks zelfs zo'n dertig graden!

De route is af!

Met dank aan het allesamerikaforum, heb ik nu een mooi kaartje van de route. Alle hotels zijn geboekt, inclusief de noodzakelijke bush flight.
Ook een aantal excursies zijn nu rond, we weten al wanneer we gaan varen op zoek naar afkalvende gletchers, vliegen op zoek naar ronddwalende grizzly's en wanneer we met de bus het Denali National Park ingaan.

Nog maar 6 maanden, en dan gaan we!