17 Augustus. Waar regen ons niet deert

Vliegen, we doen het nogal vaak deze vakantie. Zo ook vandaag. Verschil met andere keren: vandaag regende het. Hard. Dus de vlucht vloog onder de wolken door, waarbij we wat minder uitzicht hadden dan op een zonnige dag.

Maar voor het vliegen, eerst nog een stukje rijden. Goedemorgen Mw Moose!

Het vliegtuigje

Casper Lake. Zie je de overeenkomst?

De Gletsjer

Dat deed ons echter niet zo veel . We zaten droog (ok, behalve toen de piloot per ongeluk het raampje open deed. “Oeps”) en konden toch nog best wel een stuk van de gletsjer, het park en de huisjes op desolate plekken zien. Na een soepele landing werden we net zo soepel in een busje geladen en naar de lodge gereden. Tijd voor de eerste kop thee van de dag!

Om niet de hele dag binnen te zitten, had ik voor ’s middags een toer door de Kennecott Copper Mill geboekt. Bij dit 14-verdiepingen hoog gebouw begonnen we boven, waar vroeger de grote bokken erts uit de mijn kwamen. Langs alle verdiepingen, via wiebelige trapjes, voerde de gids ons vervolgens langs sorteer plekken, wasstraten, vergruizers en allerlei ander moois. Het meest bijzondere: er zijn geen tekeningen gevonden van deze unit. Er werd continue ver-, aan- en afgebouwd en ondertussen ging er ook nog wel eens iets kapot. Je hebt dus vooral je fantasie nodig om de fabriek in werking te zien, en dat is eigenlijk net zo mooi. Ook de vervallen rood houten muren zijn prachtig om te zien.

De Kennecott Mill. Aan de bovenkant is het 14 verdiepingen hoog

Best een beetje eng trapje

De voorkant van de molen

Tussendoor regende het nog steeds. Dus toen de helm weer af mocht hebben we snel de mutsen weer opgezet. Nog even een korte wandeling door het dorp, met een bezoek aan het visitor center en de oude slagerij en het invullen van de evaluatie kaart voor onze gids en het was tijd om een droog plekje te vinden. In de lodge, inderdaad.  

16 augustus. 314 mijl

Vandaag was de verplaatsdag van deze vakantie. Van Fairbanks (in het noorden) naar Chitina dat veel zuidelijker ligt. Een vermoeiende dag, die zich samen laat vallen met een paar cijfers:

* 314 mijl. 
* We reden over de AK2, de AK4 en de AK10. 
* Wildstand: 2 moose, een moeder en kind, zo'n 25 mooie zalmen en 1 eekhoorn
* Om de haverklap zagen we stukjes van de Alyeska Pipeline, die in totaal 800 mijl lang is. 
* Het meest bijzondere adres op deze route: 101 St. Nicholas Drive in North Pole. Ligt niet op de noordpool, maar wel in een dorp waar alle straatlantaarns verkleed zijn als kerstmiszuurstokken

Uiteindelijk zijn we nu aangekomen in Chitina. (Spreek uit: Sjit'na). Zo'n 15 bewoonde huizen en een echte ghosttown. Behalve dan voor die ene bar, de foodtruck, de winkel van sinkel en het hotel waar we ons vandaag in bevinden. Morgen gaan we vliegen naar ons volgende hotel, vandaag vatten we graag samen met een paar foto's: 

Foto is wat bewerkt, maar de zalmen waren echt zo rood

Een klein stukje van de Alyeska pijplijn. 800 mijl om olie van het noorden naar de havenstad Valdez te vervoeren

2 Moose

Een lange rechte weg, het begin van de AK10. 

Auto uit de jaren 30, toen Chitina nog een wervelende koperstad was

Uit dezelfde periode

Maar gelukkig heeft Chitina ook mooie kanten

Inderdaad, het huis van de kerstman

15 augustus. Typical Alaskan birthday

Dat je je verjaardag viert met een zonnetje, een boottochtje en een bbq is niet zo bijzonder, zeker niet als je in augustus jarig bent. Als je die verjaardag echter viert in Fairbanks, Alaska, is het dat wel. Zeker als je ook nog 43 dollar aan goud op zak hebt!

Hoe die daar kwamen? Dankzij ons bezoek aan Golddredge 8. Behalve een touristentrekpleister (we ontdekten al snel 4 bussen met cruisevaarders) is het ook de manier om in 2 uur helemaal bijgepraat te worden over goud. Hoe het gevonden werd, wat de ontwikkeling was en hoeveel het opleverde. Na een blik vanaf een treintje op de historie van het goudzoeken en een reusachtige gold dredge (lees; een soort baggerboot die grond ophaalde en zeefde in de zoektocht naar goud) was het tijd om zelf aan de gang te gaan. Iedereen kreeg zijn/haar eigen zakje grond en kon op zoek naar goud. Het mooie; iedereen vond het ook. Je kon het laten wegen, we werden nog voorzien van koffie & thee & cookies en konden daarna weer met het treintje terug naar de start. 

De echte golddredge 8. Rechts ging de grond de machineboot in, links kwam het er weer uit.
En in het midden? Daar lag als het goed is al het goud.

Onze hoeveelheid goud

Omdat we nu al bijna 2 weken weg zijn, begint de vermoeidheid van het reizen erin te hakken. En omdat Bart jarig was mocht hij kiezen en togen we terug naar ons appartement om daar in de tuin te picknicken en relaxen.

Wat bleek? Bob, de eigenaar van het huis, was zijn boot aan het klaar maken. Dat vond hij tof, want van de kinderen mag hij niet meer alleen varen en ons meenemen in zijn boot was een mooi excuus om zelf weer het water op te gaan. Er was een mecanicien en wat technisch gesleutel voor nodig, maar uiteindelijk konden we onszelf - inclusief zijn vrouw Martha - in de boot laden.

Dat was echt bijzonder gaaf. Met veel vermogen voeren we allereerst upstream door heel Fairbanks

Carlijns uitzicht vanaf de boot

Kids + Martha in de boot

Daardoor zagen we alle, bijzonder grote, optrekjes die dit dorp kent. Ondanks de herrie van de motor was het een heel relaxte manier om een paar uur op het water te spenderen. Gevolgd door een paar uur in de tuin met het speelgoed van de eigenaars, de hond van de buren, wortels uit de groentetuin van de eigenaresse en de bbq die hier ook staat. Wat een toplocatie is dit!

Oh ja... Morgen reizen we verder. Mogelijk dat het wifi in Chitina er niet / niet zo goed is. Of dat ik de laptop niet meeneem in het vliegtuig naar de Kennicott Lodge. In beide gevallen moet je toch echt even wachten op de updates van deze blog;-) 

14 augustus. Rare jongens, die Amerikanen

Hoewel we gisteren vroeg opstonden, hebben we de avond toch nog lang weten te maken. Jasper luisterde naar een presentatie door de eigenaar van de lodge, die bijvoorbeeld een goed verhaal had over het echte verhaal van into the wild. Wij konden ondertussen genieten van prachtige avondluchten.

Denali luchten

Zo'n lange dag eist echter wel zijn tol. En zo kwam het dat ik vroeg opstond en samen met Carlijn ontbijt ging halen in het coffeehouse. Ook lagen de heren nog te slapen toen ik door de buurvrouw geattendeerd werd op een sledehonden presentatie. Dezelfde eigenaar van de lodge gaat in de winter met slee & sledehonden ook het park in voor meerdaagse tochten - of heeft gidsen die dat voor hem doen - en de honden die hij daarvoor nodig heeft houdt hij naast de lodge. En die honden konden we om half tien bezoeken. Mooi dat we dat om vijf voor half tien hoorden, zodat we op onze slippers en in onze joggingbroek/pyjama acte de presence konden geven. 

Carlijn en een van de honden. Volgens ons een fijnere presentatie en kennel dan die in Seward. 

Na een half uurtje knuffelen en aaien werd het tijd om te zien of de heren ook wakker wilden worden, zodat we op tijd de lodge konden verlaten. Dat is ook gelukt,en precies om 11 uur vertrokken we naar onze volgende bestemming: Fairbanks.

De weg naar Fairbanks is vrij simpel: volg deze route voor nog 101 mijl. Met een zonnetje in de rug, cruise control op 65 mijl en af en toe een life-saver was dat zeker geen straf. De volgende halte: de Tanana valley State Fair. Waarbij de website meteen het meest moderne ding is dat ze daar hebben. Denk bij een Fair aan een combinatie tussen de braderie in ons dorp (waar je ook ingang voor moet betalen), een huishoudbeurs (waar je continue zalfjes/energiedrankjes/vijlen/poeders aangeboden krijgt), een boerententoonstelling (waar je de mooiste/grootste/sterkste koe/geit/schaap/konijn/kip/gans kunt bekijken) en een kermis. Maar dan wel een zoals je hem in Grease ziet, met attracties die minstens 50 jaar oud lijken. Een bijzondere ervaring om er rond te lopen.  

De ingang van de state fair. Voor de omgeving erg belangrijk

Wel heel bijzonder: op de beurs stond een standwerker apparaten te demonstreren die beter zouden moeten zijn dan de TENS die de anesthesist me voorgeschreven heeft. En dat kon je op de beurs proberen. Ik werd van harte uitgenodigd om er te komen zitten en me negen minuten lang te laten behandelen door dat apparaatje. De arm wil echt niet maar euh...Thanks but no, thanks.

     

Een snufje Alaskaanse cultuur. 

                                                                       

Vol van de echte authentieke Alaskaanse cultuur werd het tijd om naar onze VRBO bestemming te gaan. Dit keer de bovenverdieping van een huis dat vol hangt met beestenvellen en opgezette beesten en dat een 'ietwat gedateerde inrichting' heeft. Maar ook met genoeg slaapkamers om de pubers privacy te geven en een rivier in de achtertuin!  

13 augustus. Om 4.15 opstaan?

Ja. We staan om kwart over vier op. Vooruit, half vijf is ook goed. Je kunt je voorstellen dat niet iedereen reuze enthousiast op dat voorstel reageerde, maar aan het einde van de dag kunnen we alleen maar constateren dat het een goed plan was!

Allereerst voor de beeldvorming: Denali is een park dat zo'n 24.586KM2 (dat is meer dan de helft van Nederland) groot is. Er loopt een weg doorheen, 92 mijl lang, waarvan je alleen de eerste 15 mijl met een auto mag berijden. Daarna is de toegang voorbehouden aan bussen. Zo'n bus hadden wij vanmorgen gereserveerd: de zgn hikersbus naar Eielson visitor center  Met een hikersbus heb je geen lunch of uitgebreide rondleiding, maar wel een ervaren chauffeur die precies het wild weet te vinden en de mogelijkheid om uit te stappen als je wilt en daar dan een wandeling te maken.

Uitzicht van beneden

Uitzicht van bovenaf

Jasper geniet van het uitzicht

Dat lees je goed. Nadat we de hele rit naar het visitor center hadden gemaakt (66 mijl in het park, we deden er zo'n 4 uur over), was onze wildlife kaart weer goed gevuld met kariboe's, moose, beren en de vogel van Alaska: de willow ptarmigan. Daar hoef ik ook niet veel over te vertellen, aangezien de foto's voor zich spreken. Ook over het echt prachtige landschap waar we doorheen reden: ze noemen een deel daarvan niet voor niets polychroom pass. 

Met dank aan een meelezer: toch maar geen Pika. 

Wij noemen het een rare kip - de gids vond het de staatsvogel van Alaska. 

Moose in de mist

Kariboe. Inderdaad: hetzelfde als een rendier. Alleen die laatste zijn tam (en trekken de slee van de kerstman) - deze zijn in het wild

Grizzly Beer!

Terug naar het hiken gedeelte. Op de terugweg met de bus stapten we na zo'n 5 mijl uit bij Stoney Creek. Daar is niets, behalve een brug, en zeker geen gemarkeerd pad. De bedoeling van Denali is juist dat er geen trails zijn, maar dat iedereen vrij rondloopt. Met zo weinig mensen op zo'n groot oppervlak krijg je daarmee de minste druk op de natuur. Voor ons (en dan met name voor Jasper) was dit echt het Alaska gevoel: vrijuit wandelen, waar je maar wilt. En wij wilden de berg op. Een steile berg. Zo steil dat ik alsnog de kriebels krijg als ik de foto's zie maar ... het is gelukt hem te bedwingen. Na een korte lunch met een prachtig uitzicht gingen we langs de rand naar beneden. Dat ging best relaxed, tot Carlijn op een richel boven ons een beer spotte. Oeps. Bear-aware fase 1: hardop praten, dicht bij elkaar blijven en vooral doorlopen naar beneden, want de beer kon ons net niet meer zien. (alsof dat beest zich daar overigens druk om maakt: hij wilde gewoon zijn besjes eten). 

Uitzicht tijdens het eten

Zie je die grijze kronkel? Dat is de weg. Waar die de grijze kreek de weg kruist? Dat is de brug waar we uitstapten. En die hijgende dame onderop de steile berg - dat ben ik!

Al afdalend langs steile hellingen, bosjes vermijdend en langs de rivierbedding,  liepen we terug naar de weg. Op de weg konden we dan weer een andere hikersbus aanhouden die ons weer terug naar het visitor center bracht. Natuurlijk zagen we op die reis terug nog allerlei wild zoals een spelende beer en een huppelende kariboe - maar eigenlijk waren we vooral aan het nagenieten. Nagenieten van anderhalf uur puur wildernis hiken!

Yes! Na een half uurtje nog op de weg lopen was er eindelijk een bus die de goede kant op ging en ons meenam. Tijd om na te genieten!

12 augustus. De Denali en haar parken

Mount McKinley levert nogal wat gespreksstof op in Alaska. Is het nou Mount McKinley (zo genoemd omdat iemand vond dat het de naam van een presidentskandidaat moest zijn), of kun je beter spreken over Denali: de term die de originele inwoners van dit gebied eraan gegeven hebben. Wij houden het bij de McKinley en Denali Park.

Van Denali park zijn er dan ook weer 2: State Park en National Park. State Park was het eerste dat we vandaag tegenkwamen. Omdat we ook nogal wat mijl te overbruggen hadden, een mooie plek om een kleine wandeling naar de oever van een rivier te doen en 2 uitkijkpunten om te zien of we de McKinley kunnen zien.

Wandeling in Denali State Park. Geen beer te zien. Toch?

Want dat is ook wel een dingetje hier: heb je de Mount McKinley al helemaal gezien. Volgens de toeristische industrie verlaat 70% van alle toeristen Alaska zonder de berg te hebben kunnen bekijken. Naar mijn bescheiden mening hebben we de berg al gezien toen we in Alaska aan kwamen vliegen, en vervolgens ook nog een keer vanaf de kustlijn bij Anchorage. Dat telt echter niet. Het gaat erom of je de berg van zo dichtbij mogelijk in zijn geheel hebt kunnen zien.
Helaas, we zagen hem niet helemaal. Wel stukjes (het onderste gedeelte in de wolken of juist het bovenste stukje) of zijkanten - en die waren zeker het aanzien waard.

Bergen in Alaska

Volgende stop: Denali National Park. Waar we nogal wat gesprekken besteedden aan de doelstelling van morgen: wandelen in het park. Met een bus die om half zeven vertrekt. Vanaf een cabin die op zo'n 15 mijl afstand ligt. En waar op het tussenstuk aan de weg gewerkt wordt - waardoor je op nog meer vertraging mag rekenen.

Als laatste; nog even een stop bij de filmreplica van de bus uit de film into the wild. De echte bus ligt aan het einde van de weg waar we nu zitten. Maar dat is dan wel een einde dat je bereikt met de auto over een gewone weg, daarna een gravelroad en dan nog 2 dagen hiken. Die laten we dus maar even voorbijgaan.

Bart en de bus. Op de foto die bij de bus hoort. 

Ja, het was me het Denali-dagje wel!

11 augustus. Veel toeristen in Talkeetna

Voor vandaag stond maar een korte afstand op de planning, dus we konden op ons gemak ons ontbijt (klaargemaakt door de Innkeeper) opeten, onszelf opfrissen, spullen pakken, was verzamelen en uiteindelijk toch nog om 10 uur in de auto zitten. Om er om 5 over tien weer uit te gaan, zodat we onze boodschappen bij de Safeway konden doen.

Eigenlijk de foto die nog bij gisterenavond hoort: het uitzicht vanuit de Pioneerridge

De volgende mijlen gingen over de Parks Highway. Inderdaad, de highways (voor zover je daar van kan spreken) hebben hier in Alaska allemaal een naam. Dat kan nou eenmaal makkelijk, als je er maar een paar hebt. Voor ons doel van vandaag, Talkeetna, moesten we nog wel een keer rechtsaf, want Talkeetna heeft haar eigen stukje highway.

In het dorp aangekomen waren we nogal overweldigd door alle toeristen. Op quads, tussen de hele oude (want van begin 1900) huizen, in jetboats, op de terrassen – heel Talkeetna lijkt een groot toeristenoord. Zo zeer zelfs dat de dame van het historisch Talkeetna museum (jaja, het bestaat) er stiekem een beetje over klaagde.

Gelukkig wist ze ook een goede wandelroute en reden we een stukje terug, naar de Talkneetna Lakes Park trail rond X Lake. Wat nog best spannend was, want na het berengedoe dat we hadden toen we naar Seward reden, zijn we toch een tikkie meer bear-aware. Zeker toen er ook nog een briefje hing dat er eind juni een moederbeer met twee jong gesignaleerd was. Dus: hoorn in de aanslag, continue praten en met zijn vieren bij elkaar blijven. Dat het gewerkt heeft, blijkt wel uit het feit dat we prachtige uitzichten hebben gezien van dit meertje (en het Y- en het Z-meer), maar geen enkele beer of moose.  Of de beren/moose ons wel gezien hebben – dat laten we dan maar in het midden…

X-Lake. De vorm van het meer is een X, niet de vorm van de steiger. 

Nog niet moe gewandeld, hebben we vervolgens in Talkeetna ook de rivierkant verkend. Dat leverde mooie vergezichten op van een aantal bergen verderop (denk: zo’n 150 mijl verderop, waar we morgen heen gaan). Zeker toen we nog even  naar het strandje aan de andere kant van de rivier liepen, waar het een stuk rustiger was. Ofwel: wij vieren de enigen waren die daar rondliepen.

Tijd om de dag af te sluiten. En hoe kunnen we dat beter doen dan door op zoek te gaan naar de cabin. Met een routebeschrijving die niet zou misstaan in een drukke stad (linksaf op 2, rechtsaf op F, linksaf op Eagle…) reden we uiteindelijk het bos in op een off-road weg. Gelukkig klopte de route waardoor we hier nu van de rust, het bos en de wasmachine (;-)) genieten. Dat het wifi het hier niet doet  - ach, dat draagt alleen maar bij aan de rust!